Een Digital Product Passport (DPP) is een gestructureerd, machineleesbaar overzicht dat gekoppeld is aan één specifieke producteenheid — toegankelijk door het scannen van een QR-code of NFC-tag op het product zelf — dat documenteert waarvan het is gemaakt, waar de materialen vandaan komen, de CO₂-voetafdruk, en hoe het kan worden gerepareerd of gerecycled. Het is een wettelijke verplichting onder EU-wetgeving, vanaf 2027 voor batterijen en uitbreidend naar andere productcategorieën tot en met 2030.
Elke gereguleerde eenheid krijgt een unieke identificatiecode, meestal gecodeerd als een GS1 Digital Link QR-code — zoiets als id.example.com/01/{product-code}/21/{serial-number}. Scannen brengt u niet naar een generieke bedrijfspagina; het leidt naar een paspoort voor precies die eenheid, aangeboden door het platform van de fabrikant (of een aanbieder zoals Matrikel die namens hen optreedt).
De verordeningen definiëren toegangsniveaus, en dit is het onderdeel dat de meeste uitleg overslaat. Een consument die het paspoort scant zonder in te loggen, ziet de publieke laag: chemie of materialen, capaciteit, CO₂-voetafdruk, gerecycled gehalte. Een reparateur of recycler die zich authenticeert, krijgt een diepere technische laag: demontage-instructies, veiligheidsgegevens, componentdetails. Toezichthouders en de Europese Commissie krijgen volledige toegang tot alles, inclusief de onderliggende compliancegegevens. Eén URL, drie uitkomsten, afhankelijk van wie het vraagt.
Een DPP is geen plat record. Gegevens op modelniveau worden één keer per productmodel ingevuld — de zaken die gelden voor elke eenheid van dat model: materiaalsamenstelling, herkomst van kritieke grondstoffen, CO₂-voetafdruk per levenscyclusfase. Gegevens op itemniveau zijn specifiek voor één serienummer: productiedatum en -locatie, testresultaten, en dynamische gegevens die na de verkoop worden toegevoegd — laadcycli voor een batterij, reparatiegeschiedenis voor bijna alles. Bekijk onze volledige uitwerking van het datamodel voor een uitgewerkt voorbeeld.
Een veelvoorkomend misverstand is dat de EU deze paspoorten centraal host. Dat is niet zo. Het model is gedecentraliseerd: paspoortgegevens blijven bij de fabrikant of hun dienstverlener, gedurende de levensduur van het product plus een bewaartermijn — zelfs als de fabrikant failliet gaat, wat de reden is waarom een back-uphostingregeling een wettelijke verplichting is, geen leuke extra. Het centrale register van de EU, actief sinds 19 juli 2026, bevat alleen de unieke identificatiecodes, zodat douane- en markttoezichtautoriteiten kunnen verifiëren dat een paspoort bestaat en het kunnen opvragen. Elke identificatiecode die een platform uitgeeft, wordt daar automatisch geregistreerd.
Eerst batterijen: industriële batterijen, batterijen voor elektrische voertuigen en lichte vervoermiddelen boven 2 kWh hebben vóór 18 februari 2027 een paspoort nodig onder Verordening (EU) 2023/1542. Vanaf daar brengt de Ecodesignverordening voor duurzame producten — Verordening (EU) 2024/1781 — tot en met 2030 andere categorieën binnen scope naarmate de Commissie de gedelegeerde handeling van elke categorie publiceert. Bekijk hoe de verplichting per categorie geldt op onze industriepagina, of lees de gids over de EU-batterijverordening en de ESPR-gids voor de details.
Nee. De QR-code (of NFC-tag) is slechts de verwijzing — meestal een GS1 Digital Link-URL die op het product is gedrukt. Het Digital Product Passport is de gestructureerde data waar de code naartoe leidt: een webpagina en onderliggende dataset met samenstelling, herkomst, voetafdruk en reparatie-informatie voor die specifieke eenheid.
Gedeeltelijk. De verordeningen gebruiken gelaagde toegang: een publieke laag die iedereen zonder inloggen kan zien, een professionele laag voor geauthenticeerde reparateurs en recyclers, en een volledige laag voor toezichthouders en de Europese Commissie.
Verordening (EU) 2023/1542 (de batterijverordening) vereist er één voor industriële, EV- en licht-transportbatterijen boven 2 kWh vóór 18 februari 2027. Verordening (EU) 2024/1781 (ESPR) breidt dezelfde verplichting na verloop van tijd uit naar andere productcategorieën, te beginnen met textiel.
Nee. Het centrale register van de EU, actief sinds 19 juli 2026, bevat alleen de unieke identificatiecodes zodat douane- en markttoezichtautoriteiten kunnen bevestigen dat een paspoort bestaat. De daadwerkelijke gegevens worden gehost door de fabrikant of hun dienstverlener.
Vertel ons wat u verkoopt. Wij laten u zien hoe uw eerste paspoort eruit zou zien.
Demo aanvragen